Gra Detektywistyczna - Benedykt Orański

[Benedykt Krakowski]

D

[Karl von Württemberg]

Von Stein pędzi na ciebie z szablą błyszczącą w migotliwym świetle lampy. Widzisz jego oczy — zimne, bezlitosne, a jednak… pełne fanatyzmu. To nie tylko kapitan. To człowiek, który świadomie oddał okręt i ludzi w ręce szaleństwa.

Nie wahasz się. Celujesz w pierś i naciskasz spust. Huk zagłusza syk pary w przewodach i warkot silników. Kapitan zatrzymuje się nagle, jakby wpadł na niewidzialną przeszkodę. Szabla wypada mu z dłoni, a on sam osuwa się na kolana, krztusząc się krwią.

— Benedykt… niczego nie zmienisz… — wydusza, po czym pada twarzą na pokład, nieruchomy.

Krause, blady i krwawiący, wybucha dzikim śmiechem, mimo że ledwo utrzymuje się przy życiu.
— Zabiłeś swojego dowódcę… — syczy. — Teraz jesteś trupem, Benedykt. Marynarka cię zmiecie, zanim zdołasz otworzyć usta.

Fiolka wciąż leży między wami, błyszcząc złowrogo w świetle latarni. Krause próbuje się do niej doczołgać, jego palce drgają centymetry od szkła.

Masz jedną szansę, by przejąć inicjatywę i zdecydować, co zrobić z tą przeklętą substancją i świadkiem spisku.

Co robisz?
A) Strzelasz do Krausego, by go uciszyć i przejąć fiolkę.
B) Zabezpieczasz fiolkę, ryzykując, że Krause zaatakuje cię od tyłu.
C) Próbujesz zmusić Krausego do rozmowy, oferując mu ratunek w zamian za prawdę.
D) Zostawiasz wszystko i uciekasz, wiedząc, że za chwilę do ładowni mogą wkroczyć inni oficerowie.

[Benedykt Krakowski]

A

[Karl von Württemberg]

Nie wahasz się ani sekundy. Kiedy widzisz, jak palce Krausego niemal muskają fiolkę, unosisz pistolet i oddajesz strzał. Huk odbija się echem od stalowych ścian ładowni, a dym gryzie w gardło.

Kula trafia go prosto w pierś. Krause odrzuca głowę do tyłu, usta otwierają się w bezgłośnym krzyku. Na sekundę jego dłoń kurczowo zaciska się na podłodze, jakby w ostatnim wysiłku chciał sięgnąć po zakazaną substancję. Potem ciało wiotczeje, a jego oczy gasną.

Zapada cisza. Kapitan leży martwy, Krause także. Ty stoisz pośród skrzyń, a w twojej dłoni wciąż drży pistolet. Fiolka błyszczy kilka kroków dalej — maleńki, przezroczysty cylinder pełen czerwonawego pyłu, zdolny zmienić losy świata.

Podnosisz ją ostrożnie, czując, jak przez rękawiczki przenika lodowaty chłód szkła. To, co masz w dłoni, jest jednocześnie dowodem i wyrokiem.

Na górze rozlegają się kroki i krzyki. Oficerowie, marynarze — ktoś usłyszał strzały i zbliża się do ładowni. Za moment będziesz musiał wytłumaczyć, dlaczego kapitan i oficer wachtowy leżą martwi, a ty trzymasz coś, czego istnienia nie powinno się zdradzać.

Co robisz?
A) Chowasz fiolkę w kieszeni i przygotowujesz oficjalną wersję wydarzeń.
B) Stajesz nad ciałami, trzymając fiolkę w górze, by wszyscy zobaczyli dowód spisku.
C) Rozbijasz fiolkę, uznając, że nie może ona wpaść w żadne ręce.
D) Uciekasz bocznym korytarzem, zanim ktoś cię osaczą, zostawiając ciała za sobą.

[Benedykt Krakowski]

D

[Karl von Württemberg]

Nie masz czasu na wyjaśnienia. Wiesz, że żaden raport nie wybieli cię z winy za śmierć kapitana i oficera wachtowego. Jeśli zostaniesz, twoje słowo zginie wśród zeznań lojalnych wobec von Steina marynarzy.

Chowasz fiolkę do kieszeni, ostatni raz rzucasz spojrzenie na martwe ciała i biegniesz ku bocznym drzwiom ładowni. Metalowe przejście skrzypi, kiedy je otwierasz, a za plecami rozbrzmiewają już ciężkie kroki ludzi wbiegających na dół.

Korytarz jest wąski, duszny, pachnie rdzą i smarem. Pędzisz nim, przytulony do ściany, by uniknąć wpadnięcia na kogokolwiek. Fiolka obija się o twój bok przy każdym kroku, jakby przypominała ci, że trzymasz w dłoni sekret, za który gotowi są zabijać.

Docierasz do zejścia prowadzącego ku niższym pokładom — do magazynów, kotłowni, a dalej do włazu serwisowego wychodzącego niemal przy samej burcie. Jeśli zaryzykujesz, możesz opuścić statek jeszcze tej nocy. Ale może lepiej ukryć się wśród marynarzy, udając niewinnego świadka chaosu?

Co robisz?
A) Kierujesz się ku włazowi serwisowemu, planując ucieczkę ze statku.
B) Chowasz się w magazynach, licząc, że zamęt potrwa wystarczająco długo, by znaleźć sojusznika.
C) Wracasz na wyższe pokłady, chcąc wmieszać się w tłum marynarzy i odsunąć od siebie podejrzenia.
D) Zatrzymujesz się w korytarzu i przy świetle lampy dokładnie oglądasz fiolkę, by zrozumieć, czym właściwie jest.

[Benedykt Krakowski]

D

[Karl von Württemberg]

Zatrzymujesz się w korytarzu, opierając plecy o zimną stalową ścianę. Wyciągasz fiolkę i unosisz ją bliżej lampy. Czerwonawy pył wiruje wewnątrz, jakby reagował na twoje spojrzenie. To nie zwykła substancja — masz wrażenie, że kryje w sobie coś nienaturalnego, coś, czego człowiek nie powinien kontrolować.

Dotyk szkła przeszywa chłodem. Kiedy potrząsasz delikatnie, pył osiada na dnie, a przez krótką chwilę wydaje ci się, że układa się w kształt przypominający ludzką twarz. Przecierasz oczy, ale obraz znika.

Na pokładzie wyżej słychać krzyki i bieganinę marynarzy. Wiedzą, że coś się wydarzyło, ale jeszcze nie wiedzą co. Ty zaś trzymasz w dłoni dowód, który może pogrążyć całą załogę — albo dać ci władzę, jakiej nigdy nie miałeś.

Wiesz, że musisz podjąć ostateczną decyzję. Nie ma już czasu na półśrodki.

Co robisz?
A) Chowasz fiolkę i postanawiasz uciec ze statku, by ocalić siebie i tajemnicę.
B) Wracasz na górę i publicznie oskarżasz oficerów, pokazując fiolkę jako dowód.
C) Rozbijasz fiolkę o stalową podłogę, wierząc, że to jedyny sposób, by zniszczyć przeklętą broń.
D) Zachowujesz fiolkę dla siebie, planując w ciszy wykorzystać ją w przyszłości.


To jest ostateczna decyzja, zatem radzę się zastanowić.
(Na wniosek mogę przedłużyć grę jeśli się spodobała)

[Benedykt Krakowski]

D

Bardzo chętnie możemy przedłużyć grę Bardzo mi się spodobała

[Karl von Württemberg]

Zakonczenie: "Dziedzic tajemnicy"

Ściskasz fiolkę w dłoni, a decyzja dojrzewa w tobie jak stal hartowana w ogniu. Nie oddasz tego nikomu. Ani marynarce, ani kapitanowi, ani jego spiskowcom. To twoja karta przetargowa — a może przepustka do czegoś większego.

Wsuwasz fiolkę głęboko w kieszeń munduru i ruszasz dalej korytarzem. Twoje kroki odbijają się echem, ale serce bije cicho, jakby samo wiedziało, że od teraz idziesz własną drogą.

Na rozdrożu wąskich przejść słyszysz dwie rzeczy naraz:

z lewej dochodzi huk otwieranych drzwi i odgłosy biegnących marynarzy;
z prawej — cichy, przeciągły jęk, jakby ktoś ranny wzywał pomocy.

Czas nagli. Jeśli cię znajdą z bronią i śladami walki, możesz zapomnieć o jakichkolwiek tłumaczeniach. A jednak głos brzmi znajomo.

Co robisz?
A) Idziesz w stronę marynarzy, udając, że jesteś jednym z nich i nic nie wiesz.
B) Kierujesz się do rannego — może to ocalały świadek całej afery.
C) Ignorujesz oba dźwięki i schodzisz jeszcze niżej, w stronę kotłowni, by ukryć się w hałasie maszyn.
D) Zatrzymujesz się, by upewnić się, że fiolka jest dobrze zabezpieczona, zanim podejmiesz decyzję.