Cesarstwo Niemieckie

Poczdam leży na południowy zachód od Berlina. Znajdując się w środkowym biegu rzeki Haweli. W środowisku naturalnym miasta dominują lasy oraz jeziora, z których największymi są: Templiner See oraz Schwielowsee. Charakterystycznym widokiem są szerokie równiny i wzgórza morenowe.



Herb miasta

Najwyższym wzniesieniem w Poczdamie jest Kleiner Ravensberg, liczący 114,2 m n.p.m. Z kolei najniższy punkt miasta znajduje się w jego centrum nad brzegiem Haweli i liczy 29 m n.p.m. 75% powierzchni miasta stanowi zieleń, w tym lasy i parki.



Flaga miasta

O Poczdamie po raz pierwszy jest wzmianka w 1317. W 1345 otrzymał prawa miejskie. Przełomem w historii Poczdamu było objęcie władzy w Prusach przez Fryderyka Wilhelma I Hohenzollerna. Zdecydował się on na utworzenie w Poczdamie swojej drugiej po Berlinie oficjalnej rezydencji, przebudowując na ten cel pałac miejski oraz nabywając nowe majątki ziemskie w jego pobliżu. Realizację tego planu rozpoczęto w 1660. Pod rządami jego wnuka Fryderyka Wilhelma I miasto stało się ważnym ośrodkiem wojskowym monarchii, w którym ulokowane nowe garnizony wojskowe, co spowodowało konieczność jego rozbudowy o nowe domy mieszkalne. Fryderyk II Wielki zdecydował się na całkowitą przebudowę wyglądu ulic i placów miasta. Z jego rozkazu przeprojektowano całkowicie wiele budowli. W 1848 roku w mieście doszło do wystąpień podczas Wiosny Ludów, które zostały krwawo stłumione.

Pałac Sanssouci (niem. Schloss Sanssouci; z fr. sans souci) - rokokowy pałac Hohenzollernów we wschodniej części parku Sanssouci w Poczdamie



Wzniesiony w latach 1745–1747 jako rezydencja letnia na zlecenie króla Prus Fryderyka II Wielkiego przez Georga Wenzeslausa von Knobelsdorffa według szkiców fundatora. Przebudowany i rozbudowany w latach 1840–1842 przez Ludwiga Persiusa (projekty) i Ferdinanda von Arnima (kierownictwo budowy) na życzenie Fryderyka Wilhelma IV.

Nowy Pałac (niem. Neues Palais) – barokowy pałac w zachodniej części parku Sanssouci w Poczdamie.Budowa pałacu rozpoczęła się w 1763 roku. Nowa budowla miała świadczyć o potędze królestwa pruskiego. Pałac został ukończony po prawie siedmiu latach prac w 1769.



Barokowa rezydencja nie cieszyła się jednak sympatią Fryderyka II Wielkiego. Rezydencja od początku miała służyć jako kwatera dla królewskich gości, którzy mieli tu do dyspozycji 200 komnat, 4 bawialnie oraz rokokowy teatr. Po śmierci Fryderyka II Wielkiego w 1786 roku, pałac używany był bardzo rzadko, jedynie z okazji wielkich uroczystości.



W 1859 roku do pałacu sprowadził się z rodziną książę Fryderyk Wilhelm, późniejszy cesarz Fryderyk III. Podczas jego krótkiego 99-dniowego panowania (9 marca – 15 czerwca 1888), pałac otrzymał nazwę Friedrichskron. W tym czasie na terenie pałacu przeprowadzono szereg prac modernizacyjnych.

Pałac Marmurowy (niem. Marmorpalais) – wczesnoklasycystyczny pałac na brzegu Jeziora Świętego (niem. Heiliger See) w Nowym Ogrodzie w północnym Poczdamie Wybudowany w latach 1787–1792 na zlecenie Fryderyka Wilhelma II przez Karla von Gontarda oraz Carla Gottharda Langhansa.



W 1797 rozpoczęto rozbudowę rezydencji według planów Michaela Philipa Boumanna, które przewidywały dodanie dwóch jednopiętrowych skrzydeł bocznych. Śmierć monarchy w 1797 przerwała prace nad pałacem. Jego syn i następca Fryderyk Wilhelm III dopilnował wykończenia pałacu z zewnątrz.Modernizację pałacu przeprowadzono pod koniec XIX w.

Pałac Babelsberg (niem. Schloss Babelsberg) – neogotycki pałac z XIX w. w poczdamskiej dzielnicy Babelsberg. Zaprojektowany przez Karla Friedricha Schinkla (1834) dla księcia pruskiego Wilhelma Friedricha Ludwiga, późniejszego cesarza Wilhelma I. Wybudowany w latach 1835–1849, po śmierci Schinkla w 1841, prace kontynuowali Ludwig Persius oraz Johann Heinrich Strack. Przez ponad 50 lat pałac pozostawał letnią rezydencją cesarza i jego żony.

Brama Brandenburska (niem. Brandenburger Tor) – klasycystyczna brama miejska, znajdująca się w Poczdamie, W 1733 roku poestała pierwsza brama brandemburska. Fryderyk II Wielki w latach 1770–1771 przebudował bramę według projektu architekta Karla von Gontarda i jego ucznia Georga Christiana Ungera na wzór rzymskiego łuku triumfalnego.