Cesarstwo Niemieckie

Rezydencja Królewska

Budowana od końca XVI do połowy XIX w. Tworzy ją zespół wielu budowli od dwu- do czterokondygnacyjnych, zgrupowanych wokół dziesięciu zamkniętych lub półotwartych dziedzińców. Budowle te reprezentują przegląd stylów architektonicznych od renesansu przez barok i rokoko po klasycyzm. Obiekty są zgrupowane w trzy główne kompleksy: Königsbau, Rezydencja Maksymiliańska (niem. Maximilianische Residenz) oraz Festsaalbau.

Pod koniec XIV w. Wittelsbachowie przenieśli się z dworu Alter Hof, położonego w centrum miasta, do nowej siedziby, która znajdowała się wówczas na północno-wschodnich krańcach Monachium. Pomiędzy 1570 a 1620 r. na miejscu pierwotnego zamku wybudowano pałac utrzymany w stylu manierystycznym, zwaną później w skrócie Rezydencją. Zespołem architektów i projektantów wnętrz, którzy pochodzili głównie z Holandii, kierował Friedrich Sustris. Powstały zabudowania wokół dziedzińców Kapellenhof (z kaplicami Hoffkapelle i Reiche Kapelle) oraz długi Brunnenhof, pośrodku którego stoi fontanna poświęcona Wittelsbachom.

Przez następne wieki pałac wielokrotnie rozbudowywano, wznosząc m.in. w latach 1751–1753 imponujący rokokowy Teatr Cuvilliésa (niem. Cuvilliéstheater). Zasadnicze zmiany przyniósł XIX w., co wiązało się z nową funkcją budowli jako siedziby królewskiej. Architekt Leo von Klenze, tworzący ówczesną przebudowę Monachium, dodał do kompleksu pałacowego od strony południowej rustykalny gmach Königsbau, zwrócony frontem ku Max-Joseph-Platz. Od strony północnej wzniesiono Festsaalbau, z oknami wychodzącymi na ogrody Hofgarten. Renesansową fasadę z czasów elektora Maksymiliana I od strony Residenzstrasse zdobią dwa okazałe portale i posąg Matki Boskiej w niszy między nimi.

Obrazek

Rezydencja w Monachium

Festsaalbau od strony ogrodów Hofgarten

Rezydencja w Monachium

Dziedziniec Brunnenhof

Rezydencja w Monachium

Dziedziniec Kaiserhof

Od samego rana służba pałacowa, oraz osobista służba pod nadzorem książęcego adiutanta i majordomusa znosiła z powozów prywatne rzeczy książęcej rodziny. Zapakowane torby, walizki oraz meble i wiele przeróżnych rzeczy zajmowały pokaźną przestrzeń dlatego majordomus od razu zarządził rozkładanie rzeczy po pałacu. Po długim czasie w końcu rezydencja nabrała innego wyglądu, przez całkowicie inne rzeczy, dekoracje, umeblowanie. Kiedy tylko powoli zaczęto kończyć prace, książęcy adiutant w asyscie żołnierzy wyruszył po książęcą rodzinę. Kolejnego popołudnia książęca rodzina Wittelsbachów przyjechała do Rezydencji Królewskiej w Bawarskiej stolicy; Monachium.

Obrazek

Karl Friedrich von Wittelsbach pisze: Dziś pod Rezydencję Królewską zajechała kareta z Królem Seniorem Bawarii, Karlem Friedrichem von Wittelsbachem, ubranym w mundur Feldmarschalla. Przybył on wraz z swoją świtą oraz z małżonką, ubraną w piękną suknię, oraz z adiutantem Nikolausem Wegerem. Po wyjściu z karety goście się ukłonili a następnie weszli do środka, by się przywitać z JKM Maksymilianem.

Miło mi, że mój krewny nas odwiedził.

Zapraszamy kiedyś ponownie.

Piątkowym popołudniem Król Bawarii wybrał się w przejażdżkę po Monachium w celu lepszego poznania miasta a także ludzi zamieszkujących stolicę. W czasie jazdy powozem, zakupił kilka różnych rzeczy, rozmawiał z poddanymi, oraz rozdał także kilka marek niemieckich osobom potrzebującym. Swą krótką podróż zakończył w katedrze, w której oddał się chwilowej modlitwie, oraz wpłacił datek na biednych.

W Rezydencji Królewskiej zjawił się Karol Józef Wittelsbach; syn króla Maximiliana Wittelsbacha. Powodem pojawienia się młodego księcia była dzisiejsza abdykacja Jego Królewskiej Mości Karola von Wettina, który był dotychczasowym królem Bawarii, od śmierci JKM Maximiliana. Władzę nad Bawarią, JKM Karl Wettin otrzymał na mocy testamentu JKM Maxa Wittelsbacha, gdyż jego dzieci nie były gotowe na przejęcie władzy, zaś saksoński król był jedynym spowinowaconym z dynastią bawarską.
Dziś jednak nadszedł ten dzień. Najstarszy syn oraz dziedzic rodu Wittelsbachów przejmuje w końcu to co jest mu należne.
Po krótkiej rozmowie pomiędzy dwoma Karolami, nastała krótka uroczystość. Jego Królewska Mość zwolnił urzędników, służbę oraz wojsko z przysięgi wierności wobec niego. Następnie podpisał akt abdykacji. Gdy już to uczynił rozległy się brawa i vivaty na cześć ustępującego monarchy. Po dokonaniu się formalności, do Karola Józefa Wittelbacha podeszli przedstawiciele rządu oraz parlamentu z prośbą o przyjęcie korony Królestwa Bawarii. Książę Karol przystał na tę propozycję. Następnie udał się na nadzwyczajne posiedzenie Landtagu Królestwa Bawarii.

Ja, Karol Józef Wittelsbach, przyjmuję Koronę Królestwa Bawarii. Obejmując tron bawarski przysięgam przed Bogiem wszechmogącym i wszystkimi świętymi, że dochowam wierności Cesarzowi Niemieckiemu, oraz Królestwu Bawarii. Przysięgam, że w całości poświęcę się dalszemu rozwojowi państwa, oraz że poświecę mu całą swą energię i czas i zaangażowanie. Obiecuję, że dochowam także wierności prawom i tradycji Królestwa Bawarii, oraz że dobro ogółu będzie dla mnie najwyższym nakazem.

Niech żyje Król! Cieszę się że ród Wittelsbachów powrócił do swojego dziedzictwa. Oby kraj kwitł pod rządami nowego króla. Ze swojej strony chciałabym zapewnić o chęci kontynuowania współpracy zapoczatkowanej za mojego panowania.
Dla formalności chciałbym sprostować iż jestem prawnukiem Maksymiliana Józefa Wittelsbacha

Cesarstwo Niemieckie

Rezydencja Królewska

Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska

Re: Rezydencja Królewska