Gra Detektywistyczna - Benedykt Orański

[Benedykt Krakowski]

D

[Karl von Württemberg]

Wyciągasz fiolkę i przez chwilę wpatrujesz się w jej wnętrze, jakby to maleńkie szkło było okiem samego losu. Czerwonawy pył drży delikatnie, jakby reagował na twój dotyk. W świetle lampy widzisz, że wewnątrz są drobne kryształki — nie pył, lecz coś pomiędzy minerałem a żywą tkanką.

Kiedy obracasz fiolkę, masz dziwne wrażenie, że substancja pulsuje w rytmie twojego serca. Pot zalewa ci czoło, dłonie robią się wilgotne. To nie jest zwykła broń chemiczna. To coś… innego.

Nagle słyszysz hałas w korytarzu. Kroki. Coraz bliżej. Chowasz fiolkę z powrotem do kieszeni, ale w głowie kołacze myśl: czy to ja kontroluję fiolkę, czy fiolka zaczyna kontrolować mnie?

Nie masz czasu na dłuższe rozważania — musisz ruszać dalej, nim ktoś cię tu znajdzie.

Co robisz?
A) Kierujesz się w stronę marynarzy, planując wmieszać się w tłum.
B) Idziesz ku rannemu głosowi, licząc, że znajdziesz tam sprzymierzeńca.
C) Schodzisz głębiej do kotłowni, gdzie huk maszyn zagłuszy twoje kroki.
D) Zatrzymujesz się i próbujesz otworzyć fiolkę, by zbadać jej zawartość na własną rękę.

[Benedykt Krakowski]

B

[Karl von Württemberg]

Podążasz w stronę cichego jęku, który prowadzi cię ku wąskiemu korytarzowi technicznemu. Światło lamp tu niemal nie dociera, a powietrze przesycone jest smarem i wilgocią. Kroki odbijają się echem, aż w końcu dostrzegasz ciemną sylwetkę opartą o ścianę.

To starszy bosman Richter — twarz ma bladą, koszula przesiąknięta krwią na wysokości brzucha. Otwiera oczy, gdy się zbliżasz, i uśmiecha się słabo.
— Wiedziałem… że ktoś w końcu przyjdzie…

Bosman drży, a jego ręka powoli unosi się ku tobie. W dłoni ściska zmięty kawałek papieru, jakby był to jego ostatni skarb.
— Oni… — sapie ciężko — oni chcą użyć ładunku… nie wolno…

Papier szeleści, gdy ci go podaje. Na nim widnieje odręczny szkic fiolki i notatki w pośpiechu: „paliwo? — nie, coś gorszego… testy — Hamburg”.

Richter zaczyna kaszleć, a jego oczy mętnieją. Nie zostało mu wiele czasu.

Co robisz?
A) Próbujesz zatamować jego ranę i utrzymać go przy życiu, by powiedział więcej.
B) Pytasz go natychmiast o nazwiska oficerów zamieszanych w spisek.
C) Bierzesz notatki i zostawiasz go, uznając, że ważniejsze jest nie tracić czasu.
D) Wstrząsasz nim brutalnie, żądając szybkich odpowiedzi.

[Benedykt Krakowski]

A

[Karl von Württemberg]

Klękasz obok bosmana Richtera, wyciągając chustę i próbując zatamować krwawienie. Krew jest gorąca i lepka, a rana głęboka — wygląda na to, że został pchnięty nożem.

— Wytrzymaj, bosmanie — mówisz, dociskając materiał do jego boku. — Jeszcze nie wszystko stracone.

Richter chwyta cię za rękę, jego oddech jest urywany.
— Nie… nie marnuj sił. Oni i tak mnie… wykończą. Ale pan… pan musi to zatrzymać.

Patrzy ci w oczy, a w jego spojrzeniu jest mieszanina bólu i determinacji.
— Za zbiornikiem… kotłownia… mają tam skrytkę. Widziałem, jak kapitan i Herrmann… schodzili tam nocą. Skrzynie z czerwonym znakiem… nie wolno im dotrzeć do portu.

Bosman zaczyna słabnąć, ale wciąż walczy, by wykrztusić jeszcze jedno zdanie.

Co robisz?
A) Naciskasz na niego, by podał nazwiska innych oficerów w spisku.
B) Pytasz go o zawartość skrzyń z czerwonym znakiem.
C) Starasz się dodać mu otuchy i utrzymać go przy życiu, licząc, że przeżyje wystarczająco długo, by potem złożyć zeznania.
D) Zostawiasz go w ukryciu, samemu ruszając natychmiast do kotłowni.

[Benedykt Krakowski]

B

[Karl von Württemberg]

Bosman próbuje unieść głowę, jego oddech jest świszczący, ale w oczach wciąż tli się determinacja.
— Skrzynie… tak… — mówi z trudem. — Nie były ciężkie, choć wyglądały na metalowe. Widziałem, jak Herrmann niósł jedną sam. Ale kiedy uderzył nią o pokład, usłyszałem dźwięk… szkło.

Richter zaciska palce na twoim rękawie, jakby to miało dodać mu sił.
— W środku były fiolki. Całe rzędy fiol… z pyłem, co się poruszał. Kapitan kazał… nikomu nie zbliżać się. Mówił, że to… „przyszłość niemieckiej floty”.

Kaszel rozdziera jego pierś, na ustach pojawia się krew.
— Podporuczniku… jeśli te skrzynie… dotrą do Hamburga… będzie za późno. Musicie je zatopić… albo spalić…

Jego głos gaśnie, ale wciąż patrzy na ciebie błagalnie. Wiesz, że to mogą być jego ostatnie słowa.

Co robisz?
A) Obiecujesz Richterowi, że zniszczysz skrzynie i próbujesz jeszcze utrzymać go przy życiu.
B) Wybiegasz natychmiast do kotłowni, by odszukać ukrytą kryjówkę.

[Benedykt Krakowski]

A

[Karl von Württemberg]

Kładziesz dłoń na ramieniu bosmana, czując, jak jego ciało drży w gorączkowych skurczach.
— Obiecuję ci, Richter. Skrzynie nie dotrą do Hamburga. Zatrzymam ich, choćbym miał zatopić ten statek własnymi rękami.

Jego spojrzenie na moment łagodnieje, jakby ciężar zszedł z jego duszy.
— Dobrze… wiedziałem, że… ktoś jeszcze pamięta, co to honor… — wyszeptuje.

Szybko rozdzierasz kawał własnej koszuli i próbujesz wzmocnić prowizoryczny opatrunek. Richtera dłonie są zimne, ale jego serce wciąż bije. Może, jeśli znajdziesz pomoc medyczną, ma jeszcze szansę.

Nagle słyszysz odgłosy kroków w korytarzu maszynowni. Metaliczny stukot butów, echo, które przybliża się z każdą chwilą. Ktoś idzie wprost w twoją stronę.

Musisz działać błyskawicznie.

Co robisz?
A) Chowasz Richtera za rurami i sam stajesz w świetle, udając, że jesteś tu sam.
B) Wyciągasz broń, szykując się na atak, ktokolwiek by to nie był.
C) Próbujesz przenieść Richtera do bocznej komory, ryzykując, że kroki was dogonią.
D) Gasz lampę i kryjesz się w cieniu, chcąc podsłuchać, kto nadchodzi.