Gra Detektywistyczna - Benedykt Orański

[Benedykt Krakowski]

D

[Karl von Württemberg]

Gasić lampę to był dobry pomysł — płomień zniknął, korytarz pogrążył się w czerni. Przylegasz do zimnej rury, czując fiolkę w kieszeni i słaby oddech Richtera obok siebie.

Z ciemności wyłania się para sylwetek. Ich kroki są ciężkie i pewne — nie słychać już głosu kapitana; ktoś inny przejął jego role dowodzenia. Głosy są stłumione, ale wystarczająco bliskie, byś mógł usłyszeć każde słowo.

— Wszystko załatwione? — pyta drugi, głos krótki, bez emocji.
— Prawie — odpowiada głębszy, bardziej napięty ton. — Richter trzeba uciszyć. Skrzynie trzeba przemieścić natychmiast, zanim ktokolwiek z portu się zorientuje. Hamburg nie może się dowiedzieć.

Twoje myśli wirują: to muszą być Krause i ktoś z wyższych oficerów — może oficer wachtowy albo Herrmann, jeśli przeżył swoje wcześniejsze starcie. Słyszysz jedno zdanie, które przebija ciszę:
— Jeśli Oranski wtrąci nos dalej — musimy się go pozbyć dyskretnie. Nie chcę rozlewu krwi przed całą załogą.

Rozmówcy przechodzą obok twojego kryjówki, blisko, tak że czujesz powiew ich mundurów. Ich kroki oddalają się, kierując się w stronę ładowni — planują przenieść skrzynie. Masz dwie krótkie chwile, by zareagować.

Co robisz?
A) Wypadasz z ukrycia i atakujesz jednego z nich, licząc na element zaskoczenia.
B) Pozostajesz niewidoczny i podążasz za nimi z ukrycia, chcąc śledzić, dokąd zabierają skrzynie.
C) Cicho wynosisz Richtera na noszach improwizowanych — próbujesz go przemieścić do bezpieczniejszego miejsca.
D) Wychodzisz na mostek i alarmujesz straż, oskarżając napotkanych o próbę sabotażu.

[Benedykt Krakowski]

B

[Karl von Württemberg]

Przyklejasz się do chłodnej ściany, krok w krok za sylwetkami, które przemierzają korytarz. Twoje zmysły są napięte jak struna — każdy skrzyp metalowej podłogi, każdy szelest munduru wyrywa cię z myśli. Oni prowadzą cię przez labirynt serwisowych przejść, omijają patrolowane przestrzenie i skręcają ku tylnej części ładowni, gdzie ciemność jest gęstsza, a echo ucieka w żelazne zakamarki.

Z ukrycia widzisz, jak przy bocznym włazie czekają jeszcze dwie postacie — jeden w mundurze starszego podoficera, drugi w brudnym płaszczu bosmana. Przez chwilę rozmawiają szeptem; przy nich stoją wózki i liny, gotowe do załadunku. Jeden z nich trzyma w ręku małą latarnię — światło pada na czerwony znaczek wycięty w skrzyni.

Słyszysz fragment rozmowy: „— Musi iść dziś w nocy. Statek z Hamburga zabierze to dalej. — A Benedykt? — Zajmiemy się nim, dyskretnie.”
Z ich ruchów wynika jedno: planują przerzut ładunku pozaokrętowy za kilka godzin i mają przygotowane skryte dojścia. Jeśli pozwolisz im działać — fiolki opuszczą okręt i trafią w ręce, które nie cofają się przed niczym. Jeśli ich zatrzymasz teraz — ryzykujesz bezpośrednią walkę lub ujawnienie siebie przed całą załogą.

Masz krótką chwilę, by wybrać sposób działania.

A) Zanurzasz się głębiej w cień i czekasz, aż rozpoczną przenosiny — liczysz na to, że odkryjesz miejsce przeładunku.
B) Uderzasz nagle, obezwładniając najbliższą postać, licząc na efekt zaskoczenia.
C) Wracasz po Richtera i razem wracacie tu z zamiarem przechwycenia skrzyń.
D) Wychodzisz na otwartą przestrzeń ładowni i krzyczysz, oskarżając ich — sprowokujesz konfrontację, ale też zmuszisz resztę załogi do wybierania strony

Którą drogę wybierasz?

[Benedykt Krakowski]

A

[Karl von Württemberg]

Zanurzasz się jeszcze głębiej w cień, przyklejając się plecami do chłodnej skrzyni. Czas zdaje się ciągnąć leniwie — każdy oddech jest głośniejszy niż zwykle, każdy szelest munduru brzmi jak wyrok. Przez wąską szczelinę między skrzyniami widzisz, jak mężczyźni przygotowują wózki i liny. Jeden z nich — ten, co trzymał latarnię przy bocznym włazie — pokazuje na mapę nadgarstkiem i mówi szeptem:

— Musimy zdążyć przed pierwszą wartą. Kuter będzie czekać przy burcie dwie przecznice za rufą. Tam wezmą to na pokład i odjadą w ciemności.

Drugi odpowiada:
— Dwie osoby przy burcie. Reszta pilnuje wejścia. Wózki idą przez tę furtkę; nikt ich nie zatrzyma, jeśli będziemy szybcy.

Rozumiesz plan: przerzut odbędzie się za kilka godzin, a miejsce przeładunku to mały, dobrze ukryty właz przy burcie — idealne na szybki transfer do cichego kutra. Widząc sposób, w jaki wiążą liny i sprawdzają knagi, dostrzegasz też słabe punkty: kilka z lin jest już przetarte, wózki mają poluzowane śruby, a jeden z chowających się przy wózkach mężczyzn wygląda na nowicjusza — ręce mu drżą, nie zna się na rzeczy.

Masz teraz przewagę wiedzy: znasz miejsce i czas operacji oraz słabe ogniwa ich planu. Możesz pozwolić, by wszystko się odbyło i spróbować przechwycić transfer w ostatniej chwili, albo działać wcześniej, sabotując przygotowania — ryzyko jest różne, ale skutki mogą przesądzić o wszystkim.

Co robisz?
A) Czekasz nadal w ukryciu, obserwując i zbierając więcej szczegółów o liczbie ludzi i trasie — planujesz działać przy samym przeładunku.
B) Podchodzisz ostrożnie i sabotażujesz jedno z kół wózka lub przecinasz jedną z lin — opóźnisz operację i stworzysz chaos.
C) Wykorzystujesz element zaskoczenia i uderzasz teraz, obezwładniając jedno lub dwóch ludzi przy wózkach.

[Benedykt Krakowski]

B

[Karl von Württemberg]

Odpinasz skrzynkę z narzędziami jak najciszej i klękasz przy mechanizmie włazu. Metalu jest tu więcej niż powietrza — śruby, zawiasy i łańcuchy skrzypią w milczeniu. Palce czujesz jak z ołowiu, ale ręka nie drży, bo wiesz, że każda minuta może decydować o życiu wielu ludzi.

Najpierw delikatnie odkręcasz jedną z śrub mocujących koło wózka. Robisz to tak, by wyglądało jak przypadkowe poluzowanie — nie chcesz, żeby ktoś od razu zorientował się, że ktoś grzebie przy sprzęcie. Potem, idąc dalej cieniem między skrzyniami, przecinasz jedną z lin prowadzących do wózka — cienką, ale nośną. Używasz żyletki z zestawu naprawczego: rani smak krwi i oleju, ściera się metaliczna piana.

Gdy wracasz na swoje miejsce obserwatora, masz wrażenie, że zrobiłeś coś małego i kluczowego — tak, by nie zatrzymać całej operacji, lecz opóźnić ją wystarczająco długo, by zdążyć zareagować. Przez chwilę nic się nie dzieje. Mężczyźni poprawiają wózki, sprawdzają liny, przestawiają knagi. Jeden z nich klęka, by przykręcić koło — zaczyna dusić się ze złości, gdy gwóźdź nie chce wejść gładko.

Nagle, przy pierwszej próbie pchania, jedno z kół zaskrzypi i zablokuje się — śruba puściła, wózek zadrgał i zatrzymał się z łomotem. Mężczyzna przy nim krzyczy przekleństwo, a inny rzuca się, by poprawić linę… i wtedy pęka ona z cichym sykiem. Mały chaos: przekleństwa, pośpieszne próby naprawy, ktoś odchodzi z latarnią, by poszukać narzędzi. Plan przerzutu opóźnia się — dokładnie tak, jak chciałeś.

Ale efekt uboczny jest niebezpieczny: jeden z przywódców przygotowań podnosi głowę i patrzy w stronę ciemnych przejść. — Ktoś tu majstrował — syczy. — Sprawdźcie dokładnie. — Ich oczy błądzą po cieniu — mogłeś zostać zauważony.

Masz kilka sekund ocenić sytuację, bo teraz albo wykorzystasz dezorientację i wymuszysz na nich popełnienie jeszcze więcej błędów, albo wycofasz się, zanim zostaniesz rozpoznany.

Co robisz?
A) Wykorzystujesz zamieszanie i nagle atakujesz dwóch najbliższych mężczyzn, chcąc obezwładnić ekipę przy wózkach.
B) Pozostajesz w ukryciu i obserwujesz, czy ktoś was szuka — licząc, że odnajdziesz winnego sabotażu w ich reakcjach.
C) Przyspieszasz sabotaż: przecinasz kolejne liny, by całkowicie unieruchomić operację, choć ryzykujesz, że odkryją twój ślad.

[Benedykt Krakowski]

B

[Karl von Württemberg]

Błąd odczytu.
Error 271.